Abonneren  Inloggen

Column: Kruimeldieven

16 oktober 2023

Met enige regelmaat kiest mijn wederhelft ervoor om in een weekend met vriendinnen op pad te gaan. Ze heeft dan behoefte aan vrouwenpraat. Ik heb me hierbij neergelegd en zorg zulke dagen voor mezelf.

Ik ben niet het type dat dan urenlang achter een fornuis staat om vervolgens dat wat ik aan eetbaars heb bereid binnen tien minuten naar binnen te schuiven. Thuisbezorgd.nl en de magnetron bieden uitstekende betaalbare alternatieven. Omdat ik me niet graag begeef in grote mensenmassa’s koos ik ervoor om het voorverpakte avondeten ditmaal aan te schaffen bij een kleine buurtsupermarkt, niet ver verwijderd van onze woonstek.

‘Te lui om z’n werk te doen’

De levensmiddelenzaak was kort geleden overvallen en ik was benieuwd of het winkelpersoneel zich nog steeds schichtig door het pand bewoog of intussen volledig van de schrik was bekomen. Enige sensatielust is me niet vreemd en wanneer ik het kan combineren met de verplichting om de voedselvoorraad op peil te houden past me dat prima.

Ik vind iemand die op de zaterdagmiddag een buurtsupermarkt overvalt een echte sukkel en kruimeldief. Voor een paar tientjes, of een paar honderd euro, jaag je de hardwerkende ondernemer en zijn zaterdaghulpen, doorgaans goedwillende klantvriendelijke scholieren, de stuipen op het lijf en bezorg je ze een trauma. Waar vervolgens een therapeut een heleboel tijd en energie in moet steken om zo’n heftige ervaring weer weg te poetsen.

Naast die supermarkt staan een aantal afvalcontainers voor glas, papier en kunststof. Wij Nederlanders scheiden ons afval, steeds vaker en meer. Dat is een goede zaak. Bij die containers stond een middelbare scholier met een kostbaar rijwiel met aanhangertje en bakje. Hij verwijderde folie van bundels reclamefolders, stortte de folders in de papiercontainer en wierp de folie in de kunststofafvalbak. Overduidelijk was dat dit niet de bedoeling kon zijn van het kostbare drukwerk, waarvan meneer werd verondersteld dit bij de particulier te bezorgen. Prachtig drukwerk verdween ongelezen in de papiercontainer. Die knul was simpelweg te lui om aan zijn verplichtingen te voldoen.

Hier kwam me op klaarlichte dag waarachtig een kruimeldief onder ogen. Weliswaar een milieubewuste, die het papier en de kunststoffolie gescheiden dumpte, maar ook een domme. Ik heb een snelle blik geworpen op de folders; exemplaren van een landelijke drogisterijketen waren zichtbaar. De dienaren van Hermandad hierover informeren is zinloos. Een telefoontje met de drogist leek me effectiever. Zulk wangedrag valt niet goed te praten.

Sjors Selger is een ervaren professional, actief in de grafimediawereld in de Benelux.


Deze column verscheen eerder in PRINTmatters magazine. PRINTmatters ook bij jou op de mat?

Neem een proefabonnement